Durante moito tempo, esta foi unha constante nos estudos da literatura medieval gallega, outorgándolle menos —ou mesmo moita menos— importancia ao conxunto da nosa produción en prosa durante ese período. Por suposto, en gran medida, o “culpable”, por así dicilo, desta práctica non é outro que a brillantez, o esplendor acadado pola nosa literatura durante a mesma época que pretendemos abordar. De feito, desde unha perspectiva contemporánea, non hai dúbida de que a singularidade, a eficacia e a brillantez dos versos trobadorescos, o seu poder comunicativo, constitúen un tesouro que non é difícil de apreciar. Por outra banda, e desde unha perspectiva histórica, social, cultural —e mesmo antropolóxica e/ou política—, a tradición trobadoresca, e especialmente os *cantares de amigo*, chegaron a ser considerados un verdadeiro exemplo de nostalxia: é dicir, un argumento que serve para documentar certas características psicolóxicas do pobo galego, dentro dos límites da propia concepción de Galicia como “terra sentimental”. A propia presenza no noso territorio de ermidas, ermidas, topónimos referidos a vales, montañas, ríos, mares… que persisten ata os nosos días sería, polo tanto, unha proba irrefutable desa Idade Media “persistente” que se atopa no fondo do noso espírito. Trátase, por suposto, dunha noción romántica que se contradí a si mesma, cando analizamos os textos, coa evidencia de que a lírica trobadoresca, ou unha parte esencial dela, se axusta a certas regras, a unha retórica que, aínda que incorpora elementos populares/popularizantes en certos xéneros ou subxéneros, remite a un mundo pacífico, a piares eruditos que tamén dialogan con outros exemplos de diferentes partes da Europa Occidental.

Pois ben, se procedemos con respecto á contextualización, ao desenvolvemento histórico, a verdade é que a prosa medieval gallega é digna de atención. Por suposto, merece valor cando se empregan e aplican criterios lingüísticos, arqueolóxicos ou mesmo outros histórico-políticos, aínda que no ámbito literario constitúa un espazo menor en relación co da poesía lírica. En definitiva, a presenza da Materia de Troia, da Materia de Britania… dá unha boa indicación das interrelacións entre Galicia e toda Europa, e cómpre, en definitiva, organizar e analizar a situación na que se desenvolveu este proceso. Representa un continuo cultural en harmonía coa lírica, aínda que, para expresalo, os resultados concretos non sexan —polo menos superficialmente— tan rechamantes como os das cantigas.