Historiador e político.

Fillo de Santiago Sobrequés e Vidal, licenciouse (1965) e doutorouse (1970) en historia pola Universidade de Barcelona, ​​onde foi profesor de historia medieval desde 1966. Posteriormente trasladouse á Universidade Autónoma de Barcelona, ​​onde é profesor de historia catalá.

Desde 1969, é conservador do Instituto Municipal de Historia de Barcelona, ​​e director (1981-84) e despois coordinador do plan de museos do Concello de Barcelona (1984-87). Foi membro da xunta directiva do FC Barcelona (1993-2000), onde exerceu como vicepresidente e presidente da Comisión de Cultura e Museos (1993-98) e da Comisión de Cultura (1998-2000). É membro da xunta directiva do Instituto Catalán de Cooperación Iberoamericana. No ano 2000, foi nomeado director do Museo de Historia de Cataluña, substituíndo a Josep M. Solé i Sabaté, cargo que ocupou ata o 2008, cando foi sucedido por Agustí Alcoberro. En xaneiro de 2009, sucedeu a Joandomènec Ros como párroco da Universidade Catalá de Verán ata novembro dese ano. En 2012, foi nomeado director do Centro de Historia Contemporánea de Cataluña.

Entre os seus libros (moitos deles como coautor) están: La Revolución de Setembro y la Prensa Humorística Catalá (1965), La Guerra Civil Catalá del siglo XV (1973, en colaboración co seu pai), El rey Xaime I y el Renacimiento en los Países Cataláns (1981), Cataluña (1981, en colaboración con L.M. de Puig), Pactismo en Cataluña (1982), o estudo documental en tres volumes El Estatuto de Cataluña de 1979 (1982, en colaboración con Sebastià Riera), Cataláns en las orixes históricas de California (1991), Cartas cruzadas (1998, con Jaume Camps), Antoni Rovira i Virgili. Historia y pensamiento (Premio de Ensaio Carles Rahola 2000), a edición das cartas do seu pai, Itinerario de guerra e Posguerra de un soldado republicano de un ejército derrotado. Correspondencia de Santiago Sobrequés e Vidal dende a Fronte Oriental e dende o Campo de Concentración de Santander, 1938-1939 (2000), O Fin do Silencio. A Recuperación da Generalitat e o Retorno de Tarradellas (2002), 1941. Un Opositor Catalán Durante o Réxime de Franco (2004), Manual de Autonomía. Textos para a Reforma do Estatuto de Cataluña (2003, con Mercè Morales), Unha Prisión Inmensa. Campos de Concentración e Prisións Durante a Guerra Civil e o Réxime de Franco (2003, con Carme Molinero e Margarida Sala), Joan Margarit e Pau. O tráxico final da Idade Media en Cataluña (2006), Historia de Cataluña (2007), Historia de Barcelona (2008), A Generalitat no exilio (2008, con Mercè Morales), Hugo Roger III: Correspondencia de guerra e exilio do último conde de Pallars 1451-1500 (2008, con Ramon Sarobe), O Estatuto da Transición (2010) e Cataluña, un país moderno: cando a identidade nacional se afianza no século XV (2019). Ademais, cómpre mencionar varias obras sobre a historia do FC Barcelona: Un club ao servizo de Cataluña (1991), Historia do FC Barcelona, ​​6 vols. (1994) e FC Barcelona: a súa historia e pensamento (1995). Dirixiu a continuación, dende o século XVII ata a actualidade, da *Historia nacional de Cataluña* (1976-84) de Rovira i Virgili, anteriormente *Historia de Barcelona*, en oito volumes, publicada entre 1991 e 2001 por Enciclopèdia Catalana. Fundou as editoriais Base (1973), que publicou importantes obras históricas catalás en facsímile, e Undarius (1976), que publicou libros de divulgación sobre historia catalá contemporánea.

Elixido senador por Xirona polo Entendiment des Catalanes (1977) e por Nova Entesa (1979), foi membro do Parlamento de Cataluña (1988-95) polo Partit dos Socialistes de Cataluña, partido ao que se afiliara en 1982 e no cuxo comité executivo formaba parte desde 1984; Dimitiu oficialmente en setembro de 2010. Tras inclinarse pola independencia catalá, publicou o ensaio político *Towards Freedom: Catalonia’s Long March Towards Independence* (2013).

En 2008, recibiu a Creu de Sant Jordi.