O ciclo ‘Pioneirxs da m\u00fasica galega’ revivir\u00e1, a trav\u00e9s de concertos en directo, \u00e1lbums que marcaron a historia recente da m\u00fasica galega e en galego. Ser\u00e1n concertos \u00fanicos que recuperar\u00e1n repertorios dos anos 1977 e 1978 de discos tan singulares como ‘Pilocha’, da cantora que act\u00faa baixo este mesmo nome art\u00edstico, e que se considera o primeiro \u00e1lbum de jazz-fusi\u00f3n galego, e ‘Ti, Galiza’ de Miro Casabella e que sup\u00f3n un dos primeiros \u00e1lbums de m\u00fasica de autor en lingua galega.<\/p>\n
Estes dous primeiros concertos ter\u00e1n lugar no Teatro Col\u00f3n o s\u00e1bado 12 de febreiro, con Pilocha, e o s\u00e1bado 5 de marzo, con Miro Casabella. As entradas ser\u00e1n de balde previa retirada a trav\u00e9s da web do Teatro Col\u00f3n. \u00abEsta \u00e9 unha oportunidade hist\u00f3rica para recuperar, e mesmo co\u00f1ecer, a m\u00fasica feita en galego na d\u00e9cada de 1970, que foi unha etapa crucial nosa m\u00fasica e que, dalg\u00fan xeito, supuxo o cerne do gran momento musical que se est\u00e1 vivindo actualmente no pa\u00eds\u00bb asegura o deputado de Cultura, Xurxo Couto.<\/p>\n
Pilocha e Miro Casabella subir\u00e1n ao escenario con cadans\u00faa banda para interpretar os seus respectivos discos \u00edntegros, recuperando os repertorios orixinais mais con arranxos actuais e con colaboraci\u00f3ns \u00fanicas. Concertos que permitir\u00e1n comprobar a vixencia destes dous traballos musicais, cada un no seu estilo, como xeito de reivindicaci\u00f3n do seu papel decisivo do novo rumbo da m\u00fasica de autor\/a galega ata os nosos d\u00edas (Miro Casabella), e do que foi o jazz-fusi\u00f3n galego (Pilocha).<\/p>\n
Tanto Pilocha como Miro Casabella visitaron esta ma\u00f1\u00e1 o escenario no que actuar\u00e1n e lembraron os comezos das s\u00faas carreiras musicais explicando que \u00abcantar en galego naquel momento era totalmente reivindicativo\u00bb e animando ao p\u00fablico a asistir e recuperar \u00abcanci\u00f3ns que nos acompa\u00f1an desde ent\u00f3n e que xa forman parte do noso acervo cultural\u00bb.<\/p>\n
Pilocha<\/strong> Gravou o seu primeiro disco co t\u00edtulo xen\u00e9rico de \u00abPilocha\u00bb en 1978 na serie \u00abXeira\u00bb de MoviePlay. Deste disco (que reeditou en formato CD Fonomusic) a\u00ednda hoxe soan bastantes canci\u00f3ns como \u00abO sancrist\u00e1n de Coimbra\u00bb ou \u00abAlecr\u00edn\u00bb, que marcaron unha \u00e9poca.<\/p>\n Ao mesmo tempo que traballaba co seu propio grupo, compaxinaba a actividade musical, xunto co traballo como contralto do Grupo Universitario de C\u00e1mara de Compostela, co que gravou o primeiro disco da formaci\u00f3n, cantando as cantigas de Mart\u00edn C\u00f3dax e Alfonso X. Con calquera das d\u00faas formaci\u00f3ns, tivo a sorte de poder amosar o seu traballo en diversas cidades de Europa como Londres, Colonia, Bruxelas etc., as\u00ed como en moitas cidades de Espa\u00f1a e, por suposto, en toda Galiza.<\/p>\n En 1980, presionada pola discogr\u00e1fica que prefer\u00eda que gravara en castel\u00e1n, e un pouco cansada da situaci\u00f3n que a obrigaba polas condici\u00f3ns do contrato a permanecer coa mesma, decidiu darse un descanso e marchou de Galiza para Miro Casabella<\/strong> No ano 1970 participou no I Festival da Canci\u00f3n Ib\u00e9rica xunto con Paco Ib\u00e1\u00f1ez, Luis Cilia, Xavier Ribalta e Jose Afondo. Tam\u00e9n nese mesmo ano tocou en Par\u00eds na Festa da Humanit\u00e9, a festa do Partido Comunista de Francia, onde actuaron tam\u00e9n figuras como Georges Moustaki, Paco Ib\u00e1\u00f1ez ou Joan Baez. A finais do ano 1974 o grupo Voces Ceibes decidiu finalizar o seu proxecto e dar comezo ao Movemento Popular da Canci\u00f3n Galega onde, cunha perspectiva ampla, tiveron cabida m\u00faltiples artistas de distintos estilos. Nos anos seguintes, Miro participou en multitude de concertos e festivais, en Galiza e en toda a Pen\u00ednsula Ib\u00e9rica, ademais de colaborar musicando pezas de teatro en galego e discos de historias para rapaces. A partir de 1976 a desaparici\u00f3n da censura franquista propiciou tam\u00e9n a aparici\u00f3n dos seus primeiros traballos longos.<\/p>\n En 1977 veu a luz o disco \u00abTi, Galiza\u00bb onde figura (con letra de Xo\u00e1n Manuel Casado), O meu pa\u00eds, unha das s\u00faas canci\u00f3ns m\u00e1is populares. Un ano m\u00e1is tarde publicouse \u00abTreboada\u00bb, con arranxos de Jos\u00e9 Mario Branco e a colaboraci\u00f3n de Pi de la Serra. A composici\u00f3n que d\u00e1 t\u00edtulo a este segundo disco est\u00e1 inspirada no Cerimonial da Treboada de Tomi\u00f1o. Ambos os dous traballos amosan unha peculiar mestura entre a canci\u00f3n de intervenci\u00f3n social e a m\u00fasica tradicional, unha marca caracter\u00edstica do autor, que ademais de inspirarse en formas populares e cantigas medievais, non desbota o emprego doutros instrumentos al\u00e9n da guitarra, como a zanfona ou a arpa. A finais dos anos 70, Miro entrou en contacto co grupo folk DOA, que lle propuxo colaborar no que \u00eda ser o seu primeiro traballo. O cantor incorporouse ao grupo, co que xa colaborara facendo arranxos, en labores de produci\u00f3n, e tam\u00e9n como cantante nalg\u00fans dos temas, a\u00ednda que a orientaci\u00f3n do grupo segu\u00eda a ser eminentemente instrumental. A s\u00faa colaboraci\u00f3n non foi m\u00e1is al\u00e1 do primeiro traballo (O son da estrela escura, 1979) isto a principios dos anos 80.<\/p>\n O \u00faltimo traballo individual do cantor foio disco Orballo, do ano 2004, onde ademais de revisar alg\u00fans antigos temas, toca novamente a problem\u00e1tica social do pobo galego dende unha perspectiva contempor\u00e1nea, cunha canci\u00f3n dedicada ao Prestige. Ese disco e o feito de seguir participando en concertos, conv\u00e9rteno no \u00faltimo representante de Voces Ceibes en activo, tras a morte de Suso Vaamonde e o abandono da carreira musical do resto dos seus formantes.<\/p><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" O ciclo ‘Pioneirxs da m\u00fasica galega’ revivir\u00e1, a trav\u00e9s de concertos en directo, \u00e1lbums que marcaron a historia recente da m\u00fasica galega e en galego. Ser\u00e1n concertos \u00fanicos que recuperar\u00e1n repertorios dos anos 1977 e 1978 de discos tan singulares como ‘Pilocha’, da cantora que act\u00faa baixo este mesmo nome art\u00edstico, e que se considera… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5979,"comment_status":"","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":"","neve_meta_reading_time":"","footnotes":""},"categories":[71],"tags":[123,124],"class_list":["post-5978","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-cultura","tag-cultura","tag-prensa"],"acf":[],"yoast_head":"\n
Pilar Mart\u00ednez Conde ‘Pilocha’ (Vigo, 1957), estudou Psicolox\u00eda en Santiago de Compostela. Nos anos 70 comezou a cantar, formando parte de diversas formaci\u00f3ns e correntes musicais importantes na historia da m\u00fasica galega con grupos, hoxe xa desaparecidos, como \u00abDe catro a catro\u00bb ou \u00abRoi Xordo\u00bb, as\u00ed como do \u00abMovemento Popular da Canci\u00f3n Galega\u00bb, xermolo real e imprescindible na transici\u00f3n entre \u00abVoces Ceibes\u00bb e a m\u00fasica que se fai hoxe en Galiza. Foi nos grupos desa \u00e9poca, rompedora por excelencia, a primeira vez que se xuntaban para tratar a m\u00fasica galega (incluso a tradicional) instrumentos el\u00e9ctricos, ata ese momento vinculados a outros estilos, as\u00ed como bater\u00edas e percusi\u00f3ns diversas impensables na m\u00fasica galega ata ent\u00f3n.<\/p>\n
vivir en Andaluc\u00eda. Ao seu regreso, tivo a sorte de que moitos compa\u00f1eiros da m\u00fasica a chamaran para convidala a participar nos seus concertos ou nas s\u00faas gravaci\u00f3ns como o grupo \u00abMilladoiro\u00bb, co que fixo varias actuaci\u00f3ns en directo e gravou unha canci\u00f3n no disco \u00abGallaecia Fulget\u00bb (1995) que conmemora o V Centenario da Universidade de Santiago de Compostela e outra na segunda entrega do Xabar\u00edn clube (A cantar con Xabar\u00edn) (1996). Grazas a este reencontro xurdiu a posibilidade de facer un novo disco con Ant\u00f3n Seoane, un dos membros do grupo \u00abMilladoiro\u00bb, que pensaron e levaron a cabo sobre textos de amor escritos por mulleres da poes\u00eda galega, e as\u00ed naceu \u00abCalamid\u00e1 sentimental\u00bb (1998). Na gravaci\u00f3n participan tam\u00e9n amigos e amigas e compa\u00f1eiros de profesi\u00f3n como Rodrigo Roman\u00ed e todo os membros de \u00abMilladoiro\u00bb, Laura Quintill\u00e1n, Quico Paz Ant\u00f3n do grupo \u00abNa l\u00faa\u00bb, Anxo Pintos de \u00abBerrog\u00fceto\u00bb e as mulleres do grupo \u00abLeil\u00eda\u00bb. Todos os textos das canci\u00f3ns pertencen \u00e1 obra escrita de nove poetisas galegas, todas elas contempor\u00e1neas, ag\u00e1s Rosal\u00eda de Castro, quen est\u00e1 tam\u00e9n no traballo por dereito propio como nai de todas elas. Este disco foi premiado como mellor traballo mel\u00f3dico nos Premios Luar da TVG en 1999. No ano 2000 gravou co grupo \u00abMilladoiro\u00bb a canci\u00f3n da Marcha Mundial de Mulleres que representa a Galiza en todas as manifestaci\u00f3ns relacionadas coa citada Marcha con un texto feito ex-profeso por Carmen Blanco e o retrouso internacional con que se cantou en todo o mundo. Pouco despois do comezo da emisi\u00f3n da Televisi\u00f3n local de Lugo presentou e dirixiu un programa mensual consistente nun faladoiro de mulleres que levaba por t\u00edtulo \u00abFeminino Plural\u00bb e que permaneceu en antena varios anos. Desde 2002 v\u00e9n traballando coa compa\u00f1\u00eda Teatro do Atl\u00e1ntico, dirixida por Xulio Lago, en recitais po\u00e9tico-musicais na procura de espallar a poes\u00eda galega do s\u00e9culo XX baixo o t\u00edtulo de \u00abEcos e voces dun tempo e un pa\u00eds\u00bb. En 2004, novamente con Ant\u00f3n Seoane e xunto con outros moitos colaboradores, gravou o disco orientado a p\u00fablico infantil \u00abLamb\u00f3n, canci\u00f3ns para os croques\u00bb.<\/p>\n
Ramiro ‘Miro’ Casabella, (O Valadouro, Lugo. 1946). Tras cursar estudos en Ferreira de Valadouro e Lugo, Miro emigrou a Barcelona en 1964, cidade onde rematou o bacharelato e estudou na Escola de Arquitectos T\u00e9cnicos. A\u00ednda que o seu interese pola m\u00fasica \u00e9 temper\u00e1n, a experiencia catal\u00e1 meteuno en contacto co movemento da Nova Can\u00e7o, que o marcou profundamente. O seu debut musical aconteceu no ano 1967 nesa cidade, acompa\u00f1ando a cantantes da Nova Can\u00e7o Catal\u00e1. Foi tam\u00e9n en Catalu\u00f1a onde gravou os seus primeiros discos, a finais da d\u00e9cada dos sesenta: Miro canta as s\u00faas canci\u00f3ns e Miro canta Cantigas de Escarnho e Mal Dizer. Ambos os dous traballos son EP’s de catro canci\u00f3ns. O seu contacto co grupo Voces Ceibes tivo lugar a mediados do ano 1968, cando Benedicto e Xerardo Moscoso acudiron \u00e1 capital catal\u00e1 co gallo de gravaren os seus primeiros traballos. Miro integrouse no colectivo e mesmo chegou a participar do seu concerto fundacional en Compostela, o 1 de
decembro daquel mesmo ano. Por\u00e9n, o feito de continuar vivindo en Barcelona afastouno da meirande parte das s\u00faas actividades, sendo a longo prazo un dos factores da disoluci\u00f3n do mesmo. No ano 1969 co\u00f1eceu en Barcelona a Paco Ib\u00e1\u00f1ez, con quen tivo unha longa amizade e ao que acompa\u00f1ou nos anos vindeiros en xiras polo Estado franc\u00e9s. En Par\u00eds co\u00f1eceu tam\u00e9n ao cantor portugu\u00e9s exiliado Luis Cilia quen, nos seguintes anos, tocou en Galicia e no resto do Estado Espa\u00f1ol.<\/p>\n